Dromen van gerechtigheid

Verplichte literatuur voor ieder die iets met Papoea heeft, noemt Kees Haak het boek ‘Getuigenissen’ in het nieuwe nummer van Naast/. “Een boek dat brandt in je handen. Dat je hart verscheurt. Een boek dat je verlegen maakt: de hand op de mond. Dat je zwijgend aankijkt als je het na het lezen weer op tafel legt.
Twaalf getuigenissen die een hartstochtelijk pleidooi voeren voor vrijheid in Papoea. Een aanklacht tegen onbarmhartig optreden van de overheid, met name politieagenten en militairen. Evengoed een ter verantwoording roepen van zending en kerk in de ‘zaak Papoea’. Een aanklacht die in de loop van 50 jaar alleen maar bevestigd werd.”
Dromen van een vrij Papoea? Dromen spelen een grote rol op het zendingsveld. Zendelingen dromen. Dat hun werk mensen en samenlevingen zal veranderen. Pasbekeerden dromen. Dat zij aantrekkelijke christenen zullen worden. Zendende kerken dromen. Dat hun werk het verschil zal maken. Mooie dromen. Of zijn het ijdele dromen die de werkelijkheid ontvluchten?
En wat dacht je van de nachtmerries van Corien Oranje? Haar lichaam is in Nederland, maar haar geest is nog in Indonesië. Boze dromen zijn het gevolg. En dan Swanny, die zich vertwijfeld afvraagt of woorden nog wel iets betekenen. De geit op de brommer op de voorplaat kan z’n dromen wel vergeten. Maar welke dromen worden wakker bij schapen bovenop een bus?
Bitter is het commentaar van Tjeerd de Boer over de droom van Neo. Hij weet dat door de apartheidspolitiek van toen Neo’s droom van nu onvervuld zal blijven.
In Kalimantan werden dromen waar. Vanuit Friesland werd 60 jaar aan zending gewerkt. Nu zijn er zelfstandige kerken. Jonkman mag bij het afscheid van de zending nog ouderlingen bevestigen van een nieuwe gemeente. Zusterkerken vinden elkaar in goede harmonie.
Lees het allemaal in Naast/ van april.