|
Geschreven door De Redactie
|
|
zaterdag 09 oktober 2010 |
Voor u gelezen: ND, 25 september 2010
Ouders, doe iets aan wat uw kind leest (door Herman van Wijngaarden)
Kan het ouders eigenlijk wel wat schelen dat er waarschijnlijk meer christenjongeren zijn die bladen als Fancy en Yes lezen, dan tijdschriften als Spirit, Cruciaal of X-ist in Christ? ,,We houden kritiekloos een dubbelleven in stand.’’
’t Wás me wat – vorige week liet de Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond (HGJB) nota bene weten dat ze met haar jongerenbladen Spirit en Cruciaal de (geestelijke) strijd wil aangaan met bladen als Fancy en de Hitkrant. Voor PowNews was het in ieder geval belachelijk genoeg om er op Nederland 3 aandacht aan te besteden. Dat het de HGJB niet lukte om bij deze ‘journalisten’ een gewillig oor voor haar boodschap te vinden, was achteraf niet verwonderlijk. Wat ons méér bezighoudt, is dat het ook in eigen kring vaak niet lukt… Veel christenouders lijken onze zorgen over de invloed van de seculiere jongerenbladen niet te delen. Om eerst maar een misverstand uit de weg te ruimen: er is geen sprake van ‘wéér twee nieuwe jongerenbladen, naast X-ist in Christ en Insite’, zoals een lezer op de website van deze krant suggereerde. Spirit is net begonnen met zijn 27e jaargang en Cruciaal (zijn voorloper Tijd- Schrift meegerekend) met zijn 29e! De HGJB heeft dus al een lange traditie in de jongerencultuur, op een manier die we voor onze Koning (willen) kunnen verantwoorden. We doen dat niet omdat we daar zelf zoveel belang bij hebben. Het hoort bij onze missie om jongeren in hun cultuur voor Christus te winnen.
Kan het schelen?
Soms lijkt het een strijd die wij, evenals het nu jubilerende X-ist in Christ, hoe dan ook gaan verliezen. Waarschijnlijk zijn er méér christenjongeren die bladen als Fancy en Yes lezen, dan jongeren die Spirit, Cruciaal of Xist in Christ lezen. En of dat hun ouders nou zoveel kan schelen...? We merken het in ons werk met tieners en jongeren: hun moeite met geloven is er vaak op terug te brengen dat ze voortdurend de jongerencultuur inademen waarin Christus geen plaats heeft. Het beleven van seksualiteit is daarvan natuurlijk een duidelijk voorbeeld, maar het is veel breder. Het accent op je lekker voelen, er goed uitzien, populair (of liefst: beroemd) willen zijn – het is allemaal zó dominant dat ze (en wij?) niet eens meer doorhebben hoe ánders dat is dan de weg achter Jezus aan. Gevolg is dat het in hun hoofd en hart een enorme chaos is. Ze willen Jezus volgen, maar weten dat geen handen en voeten te geven in hun dagelijkse leven. Het is soms echt verbazingwekkend hoe makkelijk christelijke ouders daaraan voorbij kunnen zien. Het zijn clichés, maar je hoort ze voortdurend: ‘Wij zijn toch ook jong geweest’; ‘Je wilt toch niet dat je kind buiten de groep komt te staan’; ‘Het waait wel weer over, met ons is het tenslotte óók goed gekomen’ (ís het dat?); ‘Ik wil ze hun plezier niet ontzeggen’, enzovoort. En ondertussen houden we kritiekloos een cultuur in stand waarin het leiden van een dubbelleven normaal is geworden. We doen er als ouders misschien zélf wel aan mee.
Wegwijzers
Natuurlijk bestaan hier geen simpele oplossingen; natuurlijk is bekering op dit terrein lastig. Maar een ding mogen we ons misschien toch wel aantrekken. Als opvoeders zijn we (terecht) ontzettend kritisch als het erom gaat dat onze kinderen op school goede onderwijzers hebben en dat de sportvereniging zorgt voor goede trainers. Maar waarom maken we ons niet net zo druk om de vraag wie hun geestelijke opvoeders zijn? Waarom leggen we ons erbij neer dat onze jongeren zich nu eenmaal graag laten entertainen door de leefwereld van jongerenbladen als Cosmo Girl en Fancy? Waarom hebben Spirit, Cruciaal en X-ist in Christ samen niet net zoveel abonnees als er christelijke gezinnen met tieners en jongeren zijn? Ten aanzien van het mediagebruik door jongeren gaat de aandacht tegenwoordig vooral naar televisie en internet. Terecht, want daaraan besteden ze de meeste tijd. Toch moeten we de invloed van de jongerenbladen niet uit het oog verliezen. Jongeren besteden nog altijd ruim een uur per week aan het lezen van tijdschriften. Typisch daarvoor is dat je het zomaar even tussendoor doet, lekker relaxt op de bank of desnoods op de wc. Een blad dat je ‘per ongeluk’ ziet liggen, bijvoorbeeld omdat je vriendin het meeneemt of omdat je ouders het in huis hebben gehaald, prikkelt de nieuwsgierigheid en blader je gauw even door. Tot je iets tegenkomt wat je triggert – iets wat je misschien beter níet had kunnen zien, of iets wat je juist op het spoor van Jezus zet. Jezus kom je niet overal tegen en juist ook jongeren hebben vaak moeite om Hem te (h)erkennen. Daarvoor hebben ze herkenbare wegwijzers nodig. Ouders mogen zich daar best wat drukker om maken.
Herman van Wijngaarden is verbonden aan de Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond.
|
Voor u gelezen 