|
Geschreven door Marina Lanting
|
|
maandag 02 januari 2012 |
Job 37: 21-23a
Soms blijft de zon onzichtbaar,
Terwijl ze achter de wolken straalt,
Maar daarna komt de wind en blaast de hemel schoon.
Uit het noorden nadert een gouden schittering;
huiveringwekkend is de luister waarin God zich hult.
De Ontzagwekkende, die wij niet kunnen vatten,
Is groot door zijn kracht en door zijn recht…
We hebben 2011 met elkaar afgerond en we gaan “gewoon”verder in 2012. Niets is zo moeilijk voor de mens dan zijn gewoonten te veranderen. Hebzucht en problemen maken zullen doorgaan.
We hebben stil gestaan bij alle mensen die overleden zijn, bij het leed van onze naaste, de wereld en ons zelf. Voor een aantal van ons is het afscheid hebben moeten nemen van een geliefde dagelijkse realiteit. Dan kom je er niet met even gedenken.
Ik denk vaak in literatuur en poëzie. Daarmee bedoel ik dat veel wat me bezighoudt vorm krijgt hoe andere mensen dat hebben weten te verwoorden.
Ik geef hier een gedicht weer van Gerard (Kornelis van het) Reve.
Graf te Blauwhuis
Voor buurvrouw H. te G.
Hij rende weg, maar ontkwam niet,
En werd getroffen, en stierf, achttien jaar oud.
Een strijdbaar opschrift roept van alles,
Maar uit het bruin geëmailleerd portret
Kijkt een bedrukt gezicht.
Een kind nog. Dag lieve jongen.
Gij die Koning zijt, dit en dat, wat niet al, ja ja, kom er eens om.
Gij weet waarom het is, ik niet.
Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?
Gelukkig mogen we deze vragen stellen. Ik ga weer putten uit de bron. Lezen wat Job, en zijn vrienden en bovenal God te zeggen heeft over het door alles heen snijdend verdriet. (lees Tonio, het requiem boek van A.F.. Th. Van der Heiden over zijn enig kind die overlijdt op 21 jarige leeftijd.). Job verliest alles. Hij stelt de ultieme vragen aan God. En God geeft hem antwoorden zoals Jesaja dat net zo mooi laat zien. Waar was jij mens toen ik alles zo mooi bedacht had? Willem de Vink verwoord dit prachtig in de tienerbijbel: Waar was je toen Ik de aarde schiep, terwijl de engelen juichten? En waar toen Ik de zee haar grenzen oplegde , het dodenrijk van poorten voorzag?
Dit gaat heel lang door en Job houdt zijn mond. God geeft aan dat je niet op eigen kracht kunt winnen. En Hij laat zien dat Job moet leren vertrouwen op zijn genade.
Wat weten wij uiteindelijk van onze Vader die zich noemt: Ik zal er altijd zijn?
Door de bijbel heel veel! Maar bevatten met ons verstand kunnen we niet. Daar is Zijn plan en Zijn wezen te groot voor.
Wel mogen we luisteren naar Zijn stem. En buigen voor Hem.
Ik geef u een mooi citaat mee van iemand die met haar gezin zwaar getroffen is door ziekte en een spannend 2012 tegemoet gaat. Ik vind het van vertrouwen getuigen als je de volgende tekst mee kan geven aan je omgeving als je net de dood in de ogen hebt gekeken en die nog als een tijger op de loer ligt:
Help ons voor ogen houden Heer,
Dat er in 2012 niets zal gebeuren dat wij en U samen niet aankunnen.
|
Verdieping 