De afgelopen weken heb ik twee boeken gelezen, toevallig allebei over luisteren. (maar niets is toevallig natuurlijk) Ik dacht dat ik wel kon luisteren. Maar dat blijkt nogal tegen te vallen. Voor ik het weet sta ik al met mijn eigen oplossingen klaar, terwijl de ander helemaal niet op mijn mening zit te wachten.
En hoe moeilijk is het om goed naar God te luisteren en om niet af te gaan op eigen inzicht.

Een voorbeeldje: Ik wilde goed naar iemand luisteren en haar ook verder helpen. Ik heb  goede raad en advies gegeven en ook voor die persoon gebeden.  En dan merk je, terwijl je voor een ander bidt, dat God een weg gaat met jou.
Die week las ik een paar keer(niets is toevallig)over de balk in je eigen oog en de splinter bij de ander. Wat zou God me daar mee willen zeggen? Toen kwam ik er achter dat dit over mij gaat: Ik moet eerst maar eens luisteren naar wat die ander écht te zeggen heeft. En niet vertellen wat ze dan moet doen, want dat kan ze zelf ook wel bedenken. Ik ben niet wijzer of beter of zo.
Goed luisteren is niet zo makkelijk. Er is nog veel te leren.

Ik vond deze tekst uit Spreuken wel toepasselijk:

“Een verstandig mens is karig met zijn woorden,
iemand met inzicht is bezonnen.
Zelfs een dwaas die zwijgt gaat door voor wijs. “
Spreuken 17: 27 en 28

 Dit zijn de titels van de twee boeken:
Gary B. Lundberg: Problemen laten bij wie ze horen (over begrijpend luisteren)
Bill Hybels: De stille stem van God (Horen en doen wat Hij je zegt)