|
Geschreven door Ria van Laren-Stoorvogel
|
|
zondag 04 juli 2010 |
‘Houd vast aan het woord dat leven brengt. Dan kan ik op de dag van Christus trots zijn omdat ik me niet voor niets heb ingespannen en afgemat’. Filip.2:16
We zitten midden in de WK voetbal weken. Voetbal en inzet! Het hoort bij elkaar. Zei trainer Van Marwijk niet dat Oranje een ‘missie’ had. Met een missie is het voetbal elftal dus de wereldkampioenschappen ingegaan en zo willen ze blijven doorgaan tot de beker! Met die inzet en dat doel voor ogen kun je met elkaar ergens aan werken. En dan mag je trots zijn als je de eindstreep haalt. Toch!?
Als ik zulke woorden over ‘trots’ van de apostel Paulus lees, dan krijg ik toch altijd een beetje een raar gevoel. Paulus heeft het in zijn brieven wel meer over zijn geweldige inspanning en over de beloning die wacht. Als calvinist krijg ik dan wel wat kriebels. Je doet de ‘goede werken’ toch uit dankbaarheid en niet om trots op jezelf te zijn en om uiteindelijk ‘iets te ontvangen’.
Wij gereformeerden zijn toch wars van zo’n houding! Met een woord van dank of een kleine attentie zijn we vaak al verlegen, wanneer we ons ingezet hebben voor werk in de kerk of hulp aan de medemens.
Het mag dus kennelijk om ‘trots’ te zijn op je inspanningen, je mag je dus vereerd voelen omdat je je hebt afgemat voor een bepaald doel. Welk criterium stel je dan aan zo’n doel? Voor Paulus betekent het doel met betrekking tot de Fillippenzen, aan wie hij zijn brief schrijft: om te midden van een verdorven en ontaarde generatie te schitteren als sterren aan de hemel. (Vers 15)
Als jij en ik ons als onberispelijke kinderen van God gedragen in deze ‘godloze’ maatschappij, wij daardoor schitteren als sterren aan de hemel, dan mogen we trots zijn op de inspanning die ons dat kost!
Ga met die missie de vakantieperiode in!
|
Verdieping 