Een gedicht bij de preek van vanmorgen over Johannes 8, over de vrouw die door de farizeeën op overspel betrapt is.

Het oordeel

Mijnheer de voorzitter, ik ben te oud.
Wanneer de Heer weer in het zand gaat schrijven
vrees ik, dat ik als oudste niet kan blijven.
Ik deed in een lang leven te veel fout.

Ik weet dat u beslissingen moet nemen
en dat u eerlijk en rechtvaardig bent.
Het is maar beter, dat u mij niet kent.
Mijn handen zijn te zwak voor zware stenen.

Ik lijk teveel op die verdorven vrouw
om eerlijk en rechtvaardig recht te spreken
en over wie dan ook de staf te breken.
Ik wens u wijsheid, moed, beleid en trouw.

U kent mij niet, maar God heeft zeer bedreven
mijn naam zorgvuldig in het zand geschreven.

uit: Piet Los, Ongelinieerd