Het staat er zo simpel: wees goed voor elkaar, vergeef elkaar.
Maar er zijn situaties waarin dat niet zo eenvoudig ligt.
Mensen kunnen je zo gekwetst en afgewezen hebben, dat je niet meer weet hoe je dat ooit moet vergeven.
Soms is dat heel dichtbij; je voelt je afgewezen door je eigen ouders. Ze hebben je niet de liefde gegeven die je nodig had.
Net zo dichtbij: Je kind heeft onoverkomelijke fouten gemaakt. En hij gaat een heel andere weg dan die jij hem voorgehouden hebt.
En dat maakt het zo ingewikkeld, want zou je juist hen, die zo dichtbij staan, niet moeten vergeven en liefhebben?

Bedenk dat vergeven niet betekent: goed praten wat fout is.
Maar volgens mij heeft het te maken met: niet meer oordelen, maar het oordeel aan God over laten. Je kunt het zien als ver-geven : uit handen geven aan God. ‘Heer, neemt u het maar van mij over, ik kan het niet, dit is te zwaar voor mij.’

In de tekst lees je dat God je met zijn liefde al tegemoet komt: Hij heeft jou in Christus al vergeven.
Gods liefde kan aanvullen waarin je zo tekort kwam (de liefde die jij niet kreeg): bijvoorbeeld door andere mensen op je weg te plaatsen die je wel de goede zorg geven. Dat betekent niet dat de pijn en de boosheid dan weg zijn. Maar ook dat mag je in Gods hand leggen.

Zo kun je ook de onmacht om je kind te bereiken in Gods hand leggen. Het is toch Zijn kind? Als iemand er voor zorgen kan is het wel onze hemelse Vader. Hij is God. Hij is machtig.
Blijf bidden en:
“Volg dus het voorbeeld van God, als kinderen die hij liefheeft, en ga de weg van de liefde, zoals Christus, die ons heeft liefgehad en zic h voor ons gegeven heeft als offer, als een geurige gave voor God.” (Het vervolg van de tekst uit Efeziërs)