|
Geschreven door Arjan en Maria de Haan
|
|
woensdag 06 april 2011 |
|
11 Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven. 12 Jullie zullen mij aanroepen en tot mij bidden, en ik zal naar jullie luisteren. (Jer. 29:11)
Zo vlak na het overlijden van Boas is dit een tekst waar ik best wel mee worstel. Aan de ene kant is er de dankbaarheid dat God ons gebed gehoord heeft en ons ook drie mooie dagen samen heeft gegeven, aan de andere kant is er ook de pijn dat het maar zo kort was en is er het verlangen dat we Boas wilden zien opgroeien. Het is dan best wel moeilijk om te begrijpen waarom dit nou moest gebeuren. Als God ons geluk voor ogen had, waarom riep Hij dan Boas al weer zo snel bij Hem terug? Misschien krijg ik hierop nooit een voor mij bevredigend antwoord op deze vraag. Vanuit Gods woord weet ik wel dat Boas gemaakt is zodat Gods werk door hem zichtbaar wordt (Mat 9:3). Ook weet ik vanuit Zijn woord dat we in een gebroken wereld leven, waar ziekte en dood een realiteit zijn. En in de Psalmen lees ik dat pijn bij het leven hoort en dat ook de schrijvers van de Psalmen daar mee worstelden (Ps. 116), maar ook dat God onze pijn ziet (Ps. 56:9). En ik weet uiteindelijk ook dat de dood hier niet het laatste woord heeft, maar dat Boas bij God mag zijn en dat wij ooit weer met elkaar herenigd worden.
Uiteindelijk heb ik zelf de keuze waar ik met mijn verdriet heen ga. Raak ik verbitterd vanwege ‘wat mij overkomt’ of vertrouw ik op God door alle pijn en gebrokenheid heen. Dat is een worsteling, die de ene keer makkelijker dan de andere keer gaat. Gelukkig lees ik ook dat God alle dingen ten goede doet meewerken voor wie de moed heeft om op Hem te vertrouwen (Rom. 8:28) en daarom wil ik er voor kiezen om de goede strijd te strijden (1 Tim 6:12)! |
Weekteksten 