Afgelopen week ging onze Bijbelstudie over het jaarthema eenheid in verscheidenheid. Tijdens deze avond hebben we onder meer gesproken over datgene wat ons samenbindt en hoe wij daar in onze onderlinge contacten invulling aan geven. Bovenstaande verzen uit de brief van Paulus aan de Efeziërs zijn mij daarbij erg bijgebleven. Als ik bij de kerk of bij andere gelegenheden iemand spreek en vraag hoe het hem of haar gaat (of hij/zij informeert hiernaar bij mij), is mijn ervaring vaak dat het antwoord zeer beperkt is. Vaak bestaat het antwoord uit een goed, slecht of wat er maar tussen in ligt, waarna soms nog een korte uitweiding volgt over het hoe en waarom, maar wordt hierin de omgang met God vaak niet betrokken. Om vervolgens weer op een ander onderwerp over te gaan waarin God opnieuw weinig wordt genoemd. Als ik bovenstaande tekst vervolgens in mij opneem, ben ik van mening dat dit heel anders kan en dat wij juist worden geroepen om als Christenen de eenheid te bewaren.

Als Christenen vormen wij een eenheid, met een gezamenlijk doel: het verheerlijken van God door van Hem te genieten en alles van hem te verwachten. Alles wat wij doen en laten in ons leven draait daar in feite om. Je kunt God op vele verschillende manieren dienen, maar het doel is altijd hetzelfde. Ook in onze omgang met elkaar blijft ditzelfde doel voorop staan. Als we dit als Christenen van elkaar weten, dan kunnen we mijns inziens onze gesprekken ook heel anders vormgeven. Immers, we leven allemaal voor hetzelfde doel, dan kunnen we toch ook bij de ander informeren op welke manieren hij deze week van God heeft genoten of hoe zijn hoop op God deze week beproefd werd? Zo kunnen we samen werken aan die eenheid in Christus en ook elkaar opbouwen in het leven voor dat ene doel: God verheerlijken door eeuwig van Hem te genieten!